The Neon Demon *****

Zeer uiteenlopende reacties op Cannes, artikels die de film afkraken, recensies die hem de hemel inprijzen. The Neon Demon heeft een heel parcours afgelegd. Ik ging kijken en ben er nog steeds niet goed van. Nicolas Winding Refn maakt met deze film naar mijn mening de meest eigenzinnige film van het jaar (tot nu toe) met Elle Fanning ondergedompeld in glitter.

Elle Fanning

Elle Fanning, de jongere zus van Dakota Fanning, steelt letterlijk de show. Als “small town  girl” is ze op zoek naar roem en bekendheid als model in Los Angeles. Fanning treedt met deze rol buiten haar comfortzone. Beginnen doet ze zoals ze al veel rollen gespeeld heeft. Het naïeve, vriendelijke en verlegen meisje zoals ze ook rollen in The Curious Case of Benjamin Button en Maleficent speelde. De echte uitdaging biedt zich aan in het tweede deel van de film, wanneer ze breekt met alle eigenschappen van het personage dat ze zo gewoon is om te spelen. Brutaal, zelfingenomen en overmoed zijn haar nieuwe mantra. En ze komt er verdomd goed mee weg. De actrice zet een geloofwaardige prestatie neer als Jesse. In het echte leven is ze 18 (17 toen de film opgenomen werd), dus ik vind het bewonderenswaardig hoe ze zo een diepgegronde interpretatie van haar personage weet te vormen. Op haar frèle schouders draagt ze de film zonder één moment te zwichten onder de buitenaardse visie van de regisseur. Jammer genoeg zullen de verschillende filmawards haar niet opnemen in de categorie voor beste actrice, omdat de film er commercieel niet hard genoeg bovenuit steekt. Alhoewel ik wel een nominatie verwacht als Rising Star op de komende BAFTA-awards.

Female power

Elle Fanning staat er niet alleen voor. Ze krijgt ondersteuning van model-turned-actress Abbey Lee (Mad Max: Fury Road), Bella Heathcote en powerhouse Jena Malone. De eerste twee vertolken hun rol als jaloerse modellen goed, gewoon goed. De laatste, Jena Malone, is echter een ander paar mouwen. De actrice die al een aardig palmares wist bijeen te scharen, straalt in deze film. Malone, die het personage van Ruby op zich neemt, laat zien wat ze in haar mars heeft. Maar doet dit subtiel met af en toe een uitspatting. Het is met deze uitspattingen dat ze haar kunnen laat zien als actrice. Alsof ze haar personage volledig geanalyseerd heeft om er een zo persoonlijk mogelijke versie van te maken. Ze neemt de toeschouwer mee op een rollercoaster van wat je vindt van Ruby. Afgunst, waardering en jaloezie passeren allemaal de revue en Malone laat ze zo genuanceerd passeren dat je het amper doorhebt hoezeer ze met je voeten aan het spelen is. Hoe afstotelijk de zaken ook zijn die Refn haar laat doen, Malone neemt ze met beide handen aan. Ze deinst niet terug om haar handen vuil te maken.

De extra dimensie van Cliff Martinez

Voor deze film, werkte Nicolas Winding Refn weer samen met componist Cliff Martinez. Zijn muziek in The Neon Demon is zoveel meer dan gewoon achtergrondgeluid, het creëert een volledige sfeer, een gloednieuwe dimensie. Het is deze laag die ervoor zorgt dat de film zich verheft boven andere films. Want op zich heeft de film niet veel om het lijf. Het verhaal heeft niet al te veel inhoud, het is deze “leegte” die opgevuld wordt met de schoonheid van de muziek. Wat te vergelijken is met de modewereld. Deze heeft evenmin een rijke inhoud, maar het is de schoonheid dat het gat opvult. Bij deze film doet de muziek zelf meer dan het gat opvullen, het gaat voorbij de functie van opvuller. Het bepaalt mee de sfeer en hoe de film ervaren wordt, beklemmend en onheilspellend. De dansbare, elektronische muziek doen je gehypnotiseerd naar het beeld kijken waar als het ware gebruik wordt gemaakt van clair obscure. En het onderdeel dat uitgelicht wordt zijn drie driehoeken. Deze driehoeken, in combinatie met de muziek, zijn zo gigantisch fascinerend dat je niet anders dan kan blijven staren om te zien hoe overgeschakeld wordt naar het volgende adembenemende shot.

Fotografie om duimen en vingers bij af te lekken

De regisseur toont meer dan ooit zijn kunnen op vlak van fotografie. De openingsscène zit er meteen volledig op. We zien Elle Fanning liggend in een fauteuil met haar hals en borstkas bedekt in wat op bloed lijkt. Haar blik op oneindig en bedekt met glitters. Terwijl de camera uitzoomt wordt meer van de ruimte prijsgegeven en zien we twee grote ramen omlijst met neonbuizen. Alles is zo prachtig symmetrisch dat de meest neurotische OCD-patiënt deze film geruststellend zou vinden. Refn heeft oog voor het detail van een detail. Elke hoek van waaruit hij filmt is doordacht, dat voel je. Achter elke close-up zit een hele gedachtengang met als doel het beeld volledig tot zijn recht te laten komen. Hij speelt met kleuren die te vertalen zijn naar de gemoedstoestand van de verschillende personages of de sfeer van die scène. Ook hij creëert net zoals Cliff Martinez meerdere lagen in zijn beelden en de elementen die hij uitpikt om in zijn scènes de plaatsen. De wilde kat die zo in een scène voorkomt staat perfect symbool voor het personage van Jesse. En hoe hij het consumeren van schoonheid naar een compleet nieuw niveau verheft, is pure genialiteit.

Kannibalisme & Necrofilie

De film mag dan wel genialiteit uitstralen, hij heeft echter wel verschillende elementen die moeilijk te vergeten zijn. Het zijn deze elementen die bijdragen tot de genialiteit en die de film boven andere films doet uitsteken. Hoe iemand wordt opgegeten of hoe de liefde bedreven wordt met een levenloos lichaam, wordt allemaal als doodnormaal aangenomen. Omdat je als toeschouwer in volledige trance gebracht wordt door enerzijds de muziek en anderzijds de hypnotiserende beelden. Hoe graag je ook wilt wegkijken, het lukt niet omdat je aan het scherm gekluisterd bent. Zoals de film in de ban is van menselijke schoonheid, ben je als kijker in de ban van de schoonheid van de beelden en muziek. Je wilt geen seconde missen. De film is zo wereldvreemd dat je elementen als kannibalisme, necrofilie, wilde katten op je motelkamer en bloedzuigen aanvaardt.

Underdog

De film bezit alle kwaliteiten om een cultklassieker te worden. Meer nog, hij is goed op weg om er een te worden. De gemende meningen zijn het allemaal over één ding eens, de film bezit iets merkwaardigs waar Nicolas Winding Refn complimenten voor gegeven moet worden. Vakbladen en journalisten zijn in de wolken van het camerawerk, waar ik het volledig mee eens ben. Het is een film die je niet gaat zien voor het ingewikkelde verhaal, waar je achteraf op blijft kauwen om het ontrafelen, eerder de film als geheel zal blijven hangen. Het is ook geen film voor ontspanning, allesbehalve. Je gaat erheen met een goede reden, goed voorbereid. Als dat het geval is, dan gaat u alleen maar achterovervallen van de visie van een regisseur met een ondoorgrondbare visie. Het zou me niet verbazen dat The Neon Demon de underdog wordt van komend Awardseizoen (dat is alleszins wat ik hoop).


Bron foto:

http://www.themoviejerk.co.uk/film-reviews/neon-demon-2016/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s